• Claudia Maser

Zaterdagavond


Ze had haar ouders plechtig beloofd om niet alleen naar huis te gaan maar het kon nu niet anders. Chantal wilde nog lang niet gaan en was niet meer aanspreekbaar. Thomas was ziek geworden en vertrokken. Joska stond intens met een nieuw meisje te zoenen en verder was er niemand meer bereid om met haar naar de buitenwijk te fietsen. Het was 2 uur. Ze was moe en wilde echt gaan. Deze route had ze tenslotte al vaak gefietst maar niet midden in de nacht en ook niet alleen.

‘Het zal wel niet meteen mis gaan’, fluisterde Sammy tegen zichzelf. Haar achterband schuurde tegen haar spatbord. Papa zou er morgen naar kijken. Ze trapte stevig door, stoere houding, gelukkig had ze geen rokje aan maar een spijkerbroek en gympen. Niet zo sexy maar nu was ze er blij mee. Vooral niemand recht in de ogen kijken. Nonchalant, losjes, één hand aan het stuur en een strakke blik naar voren. Ze had alles onder controle. Bij de bocht ging het mis. Een groepje jongeren blokkeerden de weg. Sammy remde. Een jonge vrouw omklemde het stuur, de anderen eromheen. De dame in kwestie rook naar bier en knoflook. In het Duits vroeg ze met een zware tongval om haar paspoort.

‘Reisepass bitte!’ De anderen lachten en keken gespannen toe. Sammy besloot het mee te spelen, greep in haar binnenzak en haalde het statiegeldbonnetje van deze ochtend eruit. Ze was het vergeten in te leveren. €3,50 zou haar dit spelletje kosten.

Hopelijk kwam ze er mee weg.

‘Bitteschön’, zei ze met een glimlach en hield het bonnetje in de lucht. De Duits sprekende dame nam het aan, keek er 5 tellen naar en gaf een kneepje in haar wang.

‘Danke schön Liebling, bitte weiter fahren’. Sammy zette haar voet op het pedaal en fietste weg. Haar hart klopte onder haar shirt. Doortrappen nu. Onder het tunneltje door kwam ze op het lange fietspad. Wanneer ze op het eind was had ze nog twee straten te gaan, dan was ze thuis. De lantaarnpalen gaven zacht licht. Op dit tijdstip was het stil, iedereen sliep. Het was een wijk met betaalbare koophuizen. Jonge gezinnen met kinderen, wat gescheiden alleenstaanden en een handjevol huurhuizen.

Ter hoogte van het speeltuintje stond een lange gestalte tegen de lantaarnpaal geleund, het leek een man. Ze zag hem al van verre maar wilde niet keren. Stoïcijns doorfietsen. Veel kracht op de pedalen, knieën naar buiten, rug recht, schouders naar achteren, kin omhoog. Niet zwak overkomen. Op het moment dat Sammy voorbij fietste zette hij een stapje naar voren. Ze trapte keihard op de rem en zonder zijn reactie af te wachten gaf ze hem een fel knietje in zijn kruis, een stomp in zijn gezicht en een elleboog tegen de onderkant van zijn neus. Het kraakte. De man zakte in elkaar en zonder nog om te kijken fietste ze door. Het zweet kriebelde onder haar oksels, haar adem zat hoog. ‘Niet hyperventileren’, zei ze tegen zichzelf terwijl ze de poort opende en haar fiets op het gras gooide. Eerst naar binnen. Het duurde lang voordat ze in slaap viel en de volgende ochtend vertelde ze lachend hoe leuk het was geweest.

Haar moeder las tussen de gebakken eitjes en de croissants het extra nieuwsbericht voor. Er was afgelopen nacht een zieke man zwaar mishandeld op het fietspad in hun wijk.

Sammy trok bleek weg en stotterde, ‘gegelukkig heb ik ddat niet gezien’.



26 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Pakketpost

Alleen