• Claudia Maser

Onderstroom

Bijgewerkt op: 17 sep.


Roekeloos en hard was ze naar het strand gefietst. Ze ging echt niet terug naar de jeugdinstelling. De behoefte om de zee te voelen was sterker dan ooit. Het zoute water rond haar lijf was het enige wat haar tot bedaren kon brengen. Noa legde haar bril, schoenen en kleding op een stapeltje en liep naakt de golven in. Om deze tijd was er niemand meer op het strand. De gezinnen waren al lang en breed vertrokken en de enkeling die baantjes trok zat waarschijnlijk voor de tv. Pas toen haar navel het water raakte kon ze weer denken. Waarom reageerden mensen toch zo raar op haar en waarom hoorde ze er nooit echt bij? Ze dook onder, zwom een paar slagen en draaide op haar rug. Zonder weerstand liet ze zich meedrijven. Haar zwarte haar danste in de golven. Als klein meisje was ze ervan overtuigd dat ze een per ongeluk aangespoelde zeemeermin was die haar staart had verloren. Tranen met tuiten had ze gehuild toen haar begeleider lachend vertelde dat ze echt met twee benen was geboren. Ze haatte het moment dat de douche in de ochtend uit ging en de woede die dan los kwam was voor haar net zo vreemd als voor de begeleiders. Ook wilde ze heus wel leren maar niet in een klaslokaal. 'Er komt niets van haar terecht', had ze al vaak gehoord omdat mensen dachten dat ze geen oren had.

Op haar 10e kwam Noa er per toeval achter dat ze als baby geopereerd was aan twee dunne uitsteeksels op haar borst. De artsen hadden het 'huidflapjes' genoemd en met een kleine ingreep waren ze verwijderd.

Ze had tegen niemand verteld dat tegen de tijd dat de andere meisjes borsten begonnen te ontwikkelen, de huidflapjes weer aangegroeid waren. Zij kreeg geen borsten maar twee nieuwe donkere huidplooien en in haar oksels ontstonden twee openingen. Het leek haar beter om dit voor zichzelf te houden. Anderen zouden niet begrijpen hoe blij ze hiermee was en dat ze echt geen borsten wilde. Ze doorstond de opmerkingen over haar platte boezem, zwom voortaan met een hooggesloten badpak en droeg alleen shirtjes met mouwen om vragen en problemen te voorkomen.

De golven tilden haar op en trokken haar mee. Slag na slag zwom ze op haar rug totdat ze naar de bodem dook. Onder water kon ze beter kijken, alles was helder. De planten, schelpen en het zand, alle contouren waren scherp. Hier had ze geen bril nodig. De vissen leken niet bang en kwamen langzaam dichterbij. Toen er een grote makreel indringend naar haar keek, begreep ze wat hij haar duidelijk wilde maken maar kon het niet geloven.

Verward keek Noa hem na. Ze was al 2 minuten onder water, haar longen stonden op ontploffen en toen ze met grote paniekslagen naar boven wilde zwemmen, voelde ze de zuurstof via haar oksels binnenstromen. Alles verstilde. Haar hart klopte wild maar ze voelde geen angst, alleen maar ontspanning en een serene stilte. Als staalkabels sneden haar benen door de stroming. Verbaasd keek ze naar de bewegingen van haar lichaam en opende haar mond. Het voedsel gleed naar binnen. Het ging niet meer om zout, zoet, bitter of zuur maar om leven. Haar leven.

Noa zwom naar boven en keek naar het strand. In de verte zag ze haar spullen. Het lukte haar niet meer om zich voor te stellen dat ze die kleding aan zou trekken. Haar bril op zou zetten, haar gympen zou strikken en naar de instellling zou fietsen. Het was niet meer nodig. Met een glimlach liet ze zich meevoeren in de onderstroom van de zee.

Eindelijk thuis.



46 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Pakketpost

Alleen