• Claudia Maser

Sprinter

Bijgewerkt op: 30 aug.


Kirsten streelde Sprinter over zijn hals en zuchtte. Hij had het goed gedaan, drie keer op rij de eerste plaats terwijl ze hem nog maar een klein jaar reed. Ze draaide zich om en trok de staldeur in het slot. Haar vader stond buiten. Zijn investering was het waard geweest dacht ze toen ze hem voorbij liep. Niets kon zijn droom in de weg staan toen Kirsten als 7-jarige interesse in paarden toonde. Twee keer in de week bracht hij haar naar de manege en later kwamen daar de privélessen bij. Van de manegepaarden schoof ze door naar een eigen pony, daarna een goed wedstrijdpaard. Voor haar waren ze verhuisd naar een huis met stallen, binnen en buitenbak en een weiland. Naast Sprinter waren er nog twee gezelschapspony's om hem mentaal gezond te houden. Haar ouders verzorgden ze alle drie zodat Kirsten alleen nog maar reed. Ze hoorde haar vaders voetstappen versnellen.

‘Je wordt nu al de veelbelovende kampioen genoemd! In de krant stond zelfs: Uniek toptalent!’ Zijn ogen twinkelden alsof hij de kerstman was. Kirsten knikte, ze wist zelf niet of talent er iets mee te maken had. Dagelijks trainen, investeren en volhouden totdat je neervalt, waren vooral de ingrediënten.

‘Wat ben je stil, het ging toch geweldig? Hij is nog wat zenuwachtig, maar dat krijg je er wel uit’, zei haar vader. Ze haalde haar schouders op, ‘Ik neem een douche en ga even liggen’.

Ze slofte naar boven, kleedde zich uit en ging onder de warme straal staan. Terwijl het water over haar hoofd liep vroeg ze zich af hoe lang ze er al geen lol meer in had. Misschien was het rond haar tiende dat ze eigenlijk liever wilde voetballen. Verschillende keren had ze het de laatste jaren bijna gezegd maar wanneer ze naar haar vader keek, kreeg ze het niet uit haar strot. De woorden voelden als braaksel dat je weg slikt voordat je de wc pot bereikt.

‘Ik kan niet meer’, fluisterde ze terwijl het water over haar lippen gleed. Iedere ochtend wanneer ze de stal in kwam voelde Kirsten de weerstand. De jonge volbloed voelde het ook. Het paard werd onrustig in haar buurt. Ze voelde zijn spanning wanneer ze op hem zat. De trilling in zijn hals wanneer ze hem streelde. Hij begreep haar beter dan wie dan ook.

Zwijgend zat ze aan tafel en at haar bord leeg.

‘Dank je wel mam, het was lekker. Ik ga nog even rijden’.

‘Nu nog?’, zei haar vader verbaasd. ‘Hij heeft zichzelf vandaag al bewezen. Denk aan zijn pezen. Geef hem en jezelf wat rust’.

‘Ik heb het nodig, ik ga nu. Je hoeft niet te helpen’. Ze schoof haar stoel naar achter en beende de keuken uit. Toen ze de achterdeur dichtsloeg hoorde ze haar moeder met verhoogde stem praten.

In de stal duwde Sprinter zijn neus tegen haar borst. Kirsten voelde zijn bereidheid. Ondanks zijn temperament had ze niet eerder zo’n connectie met een paard gevoeld. ‘Help me’, zei ze met haar wang tegen zijn hoofd. Zonder zadel en hoofdstel liep ze met hem naar de buitenbak. Een touw om zijn hals was voldoende. Behendig duwde Kirsten zich omhoog en gooide haar been over hem heen. Hij stond doodstil. Ze ademde diep door en spoorde hem aan. De ene ronde na de andere. Zijn kracht en snelheid onder haar billen. Hij deed zijn naam eer aan. Sneller, nog sneller. Het zand vloog alle kanten op, de siddering over zijn lijf. De tranen liepen over haar wangen toen ze riep, ‘help me!’.

Vanuit het niets stond hij stil en vloog ze hoog over zijn hoofd. Haar rug kraakte toen ze op het zand knalde.

Het zweet liep over zijn hals, zijn adem dicht bij haar tranen.

In de verte hoorde ze haar moeder gillen.

‘Dank je wel’, fluisterde ze zacht.



59 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Pakketpost

Alleen