• Claudia Maser

Simons missie


Het was 5 uur in de ochtend en lang geleden dat Simon om deze tijd buiten was geweest. De twee vrachtwagens, een enkele en een dubbele, stonden sinds gisteren op het terrein. Niemand keek ervan op. Een telefoontje met een ingewikkeld verhaal was voldoende geweest. De omgeving grauw. Ver weg van de bewoonde wereld, precies zoals hij op internet had gezien. Niemand wil zien waar het biefstukje of de gehaktbal echt vandaan komt. Drentelend liep hij alles nog even na. Eerst zijn kleding en schoenen ophalen en daarna een rondleiding en dagindeling met instructie. Jarenlang had hij op feestjes en familiebijeenkomsten gepleit voor diervrije maaltijden. Hij had zich uitgesloofd om zijn veganistische hapjes zo smakelijk mogelijk te presenteren. Kosten nog moeite gespaard maar het had niets uitgehaald. Deze kerst stond er bij zijn zus gewoon weer haas en rollade op het menu. Hoe vaak had Simon verteld in wat voor erbarmelijke omstandigheden de dieren gefokt werden? Filmpjes van overvolle stallen zonder stro en foto’s van tientallen kalkoenen, kippen of konijnen op één vierkante meter. Het leverde draaiende ogen, zuchten of een opgelaten stilte op. Simon had zich een aantal maanden geleden ingeschreven bij het uitzendbureau. Eerst had hij zich in laten delen bij de bloemenveiling terwijl het bekend was dat ze bij het slachthuis om personeel verlegen zaten, maar hij wilde niet te gretig lijken en had wat voorbereidingstijd nodig. Na herhaaldelijk aandringen van de lachende intercedente had hij met een schoorvoetend, ‘nou vooruit maar’, toegestemd.

Het loeien kwam door de muren heen en bereikte zijn maag. Tijd voor actie. Met trillende handen nam hij de witte overall en schoenen aan. Hij kreeg 10 minuten om zich om te kleden, daarna de rondleiding. Tranen rolden in zijn beschermbril bij het zien van de rij kalfjes. Grote neusgaten, opengesperde ogen, ze wisten wat er ging gebeuren. Hij werd bij het ontharen ingedeeld. Een golf gal kwam omhoog maar hij slikte het door en liep naar de wc. Simon was zover. Onder zijn overall haalde hij de geladen Beretta 92 vandaan, liep naar de manager, schoot hem in zijn voet en hield hem daarna van achter onder schot. De koude loop tegen het achterhoofd. Er werd gegild. Het loeien stopte. Simon had verwacht dat het moeilijker zou gaan maar als slachtvee leverden ze hun mobieltjes in en liep het voltallige personeel naar de aangewezen vrachtwagen. Een vrouw huilde zacht maar niemand wilde een held zijn. Het hangslot klikte vastbesloten en alsof hij het al vaker had gedaan liet hij de bedwelmende koolstofdioxide in de wagen lopen. De juiste hoeveelheid, hij was tenslotte geen moordenaar. Binnen 1 minuut was het oorverdovend stil in de laadbak en liep hij terug naar binnen. Simon krabbelde de kalfjes tussen hun oren en fluisterde liefdevolle woordjes. Met wat bemoedigende klapjes kreeg hij ze in de juiste richting. Eerst de groep die de slagpen-dans zojuist waren ontsprongen. Nieuwsgierig hobbelden ze de vrachtwagen in en deden zich tegoed aan het voer en water. Simon ging naar de volgende groep, streelde hun vacht en aaide over de dankbare neuzen. De kalfjes liepen zonder problemen naar de tweede aanhanger alsof ze wisten waar ze naartoe gingen. Na het laatste beestje sloot hij de wagen, haalde de jerrycan benzine uit de auto en liep voor de laatste keer naar binnen. Hij begon in het kantoor en nadat hij de deur sloot, knalde de eerste ruit uit de sponning. Hier zou geen kalf meer sterven.

Op weg naar Tirol kon hij amper geloven dat het gelukt was. Een gewonde voet, een slachthuis minder en 96 blije kalveren. Naast hem lag zijn notitieblok met het plan van aanpak. In twee maanden had hij alles geregeld, van de Beretta 92 tot het stuk grond met stal en de vrachtwagens. De adrenaline gierde door zijn lijf terwijl hij met een schuin oog naar de kaart keek waar 13 gemarkeerde slachthuizen op stonden.




47 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Pakketpost

Alleen