• Claudia Maser

Schaakmat


Haar blik verstart. Helder bloed stroomt uit haar neusgaten en haar mond hangt open. Ze veegt met haar mouw over haar gezicht waardoor ze op een Halloween clown lijkt. Ik negeer de vlammende pijn in mijn schouder en houd mijn ijzeren blik strak op haar gericht. Als een tijger sluipt ze om me heen, op zoek naar de opening van onoplettendheid. De spieren op haar bovenbenen worden zichtbaar wanneer ze de sprong waagt en mijn ribben met haar dijen plet. Ik slaak een kreet maar heb mijn linkerarm vrij kunnen houden en sla met volle kracht op haar buik. Mijn vuist is hard en ze bolt haar rug om de schade te beperken.

Schaakmat! Een licht gevoel van triomf kriebelt in mijn buik wanneer ik in één beweging onder haar uit glijd en haar van achter bij de keel grijp totdat ze drie keer op de grond slaat. Hijgend kijken we elkaar aan en vegen het bloed en zweet aan een handdoek af.

‘Goed zo meisje, ik ben trots op je’.

Wanneer ik naar haar toe loop opent ze haar armen en pas wanneer ik haar zachte handen op mijn hoofd voel beginnen mijn benen te trillen. Ik laat me wiegen en mijn tranen vermengen zich met het bloed op haar borst. ‘Heb ik je niet te hard geraakt mama?’ Ze schudt haar hoofd, ‘meisje toch, jouw vuisten zijn nog steeds de liefste knuistjes die ik twintig jaar geleden in mijn handen hield. Niemand zal jou ooit nog pijn doen, beloof je me dat?’

Ik druk een kus op haar wang en knik. ‘Volgende week weer om deze tijd?’








20 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Nummer vijf