• Claudia Maser

Marc met C.

Bijgewerkt op: 10 mei



Ze bukte om haar schoenveter weer aan te trekken voordat ze het hoge gras in ging. Hanneke had een hekel aan natte sokken. Raar dat altijd weer de rechter veter los ging. Naast haar bleven twee bruine wandelschoenen staan. 'Mag ik een stukje meelopen? Ik wil verder niet veel praten, maar steeds alleen lopen voelt eenzaam’.

Ze legde een dubbele knoop in haar veter, richtte zich op en keek hem aan. Ze kende de man niet, hij was ongeveer van haar leeftijd, wat grijs aan de slapen. Zijn bruine hondenogen keken haar aan. De schipperstrui was wat versleten. Een hardloper passeerde.

Stel dat hij gevaarlijk was of een mentale stoornis had? Ze schaamde zich direct om haar gedachten. Waar was haar onbevangenheid gebleven? Waarom zou een voorbijganger niet een stukje met haar mogen lopen? Alleen omdat het een man was? Niet iedere man is een verkrachter of een seriemoordenaar. Ze probeerde om niet verbaasd te kijken en zei zo ontspannen mogelijk, ‘natuurlijk, ik wilde een ronde maken door het natuurgebied, langs de Maas en daarna weer terug. Ongeveer een uur’.

Hij knikte en zwijgend liepen ze naast elkaar over het hoge gras het natuurgebied in.

‘Hoe heet je?’, vroeg hij na een tijdje. Haar hart klopte onrustig, ‘

Hanneke. En jij?’

‘Noem me maar Marc, met een C, dat heb ik altijd mooi gevonden, zo’n hele normale naam, Marc. Die C hoor je niet maar is er wel. Het is ook wel een naam voor sukkels vind je niet? Misschien moet je me sukkel noemen’. Haar mond voelde droog. Ze keek om zich heen. Er was niemand in de buurt.


45 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Pakketpost

Alleen