top of page
  • Claudia Maser

De straatmuzikant


Rinkelend viel mijn kleingeld op de vloer van de supermarkt. Terwijl ik bukte voelde ik de ongeduldige blik van de kassier, ‘kassa bij alstublieft’ galmde hij door de microfoon. Achter mij een onderdrukt lachen en een te harde zucht. Mijn vingers waren stijf van de kou. ‘Zal ik even helpen?’, een diepe lage stem vlak bij mijn rechteroor en een licht gebruinde hand naast de mijne. Zwarte haartjes op de vingers. Een rilling liep over mijn rug en in de verte ging er een luikje in mijn hoofd open. Deze stem zou ik uit duizenden herkennen, de lage toon met de Friese tongval. Jarenlang had ik een plan gehad wat ik zou doen wanneer ik hem tegenkwam en nu was het zover. Ik zag mijn vingers trillen. Als een blinde taste ik over de tegels en verzamelde moed om hem in de ogen te kijken. Vier jaar en drie maanden had ik hierop gewacht. Langzaam trok ik mijn mondhoeken omhoog, maakte mijn ogen zacht en ontvankelijk en draaide mijn hoofd naar rechts. Ik had niet kunnen voorspellen dat ik hem weer op handen en knieën tegen zou komen. ‘Nou graag’, zei ik zacht. Gebroederlijk plukten onze vingers mijn dag verdienste van de grond. Er leken uren te verstrijken maar het kon niet meer dan een minuut zijn. Na de laatste euro stond hij op, bracht zijn arm onder mijn elleboog en hielp me overeind. De lengte klopte bij het beeld wat ik me gevormd had. ‘Gaat het zo?’, zei hij met een glimlach. Ik knikte vriendelijk, rekende af en stopte de boodschappen met trage bewegingen in mijn rugzak. Vanuit mijn ooghoek volgde ik zijn bewegingen in de naastliggende rij. Ik herkende de bruin leren tas die hij op zijn rug droeg en vroeg me af of de afschuw op mijn gezicht te zien zou zijn. Tegelijk liepen we naar de uitgang. ‘Het komt niet vaak voor dat iemand zijn boodschappen met muntgeld betaalt’, zei hij lachend. ‘Ben je soms straatmuzikant?’ Mijn hart bonkte onder mijn shirt. ‘Goed geraden!’ We lachten toen ik tegen mijn gitaartas tikte.

‘Ik speel al geruime tijd in het Vondelpark’. We stonden stil en keken elkaar aan. Ik zag geen herkenning in zijn gezicht, alleen begeerte. ‘En dat in deze kou! Wat speel je zoal?’ Ik keek hem diep in zijn bruine ogen, blies mijn handen warm en wreef ze tegen elkaar. ‘Ik maak mensen graag blij met mijn eigen muziek, ook in de winter. Misschien maak ik jou ook wel blij’. Hij was even stil en strekte geamuseerd zijn hand naar me uit. ‘Sebastiaan’. In gedachten had ik hem duizend namen gegeven maar dit was hem dus. Ik proefde zijn naam en noemde de mijne. Net wat langer dan nodig hield ik zijn hand vast en streelde met mijn duim een seconde over de rug van zijn hand. Dit moest genoeg zijn. Het was goed dat ik me deze ontmoeting keer op keer had voorgesteld zodat ik nu als een dom schaap onschuldig kon glimlachen.

‘Ik zou je dolgraag een keer horen spelen’, zei hij terwijl hij een flirtende blik op me afvuurde. ‘En zingen!’, zei ik kinderlijk enthousiast. ‘Zing je morgen ook weer in het park?’ Sebastiaan keek me hoopvol aan en ik knikte. ‘Ik sta aan de zuidkant, je vindt me wel’. Hij keek gelukzalig en wanneer ik er niet bij was geweest had hij vast even in zijn kruis gegrepen.

‘Ik neem warme koffie voor je mee Linda’, zei hij terwijl hij omdraaide en naar zijn auto liep. Die sukkel herkende me niet eens. Die nacht sliep ik onrustig. Ondanks de therapie kwam de nachtmerrie weer boven. Hoe minuscuul ik me had gevoeld terwijl hij urenlang de tijd van zijn leven had en me op mijn kont sloeg alsof ik een paard op de racebaan was. Deze keer zou hij degene zijn die zich klein voelde. In de ochtend verzamelde ik alles wat ik nodig had voor mijn plan en vertrok naar het park. Om tien uur stond hij er al, blijkbaar was de opwinding groter dan zijn geduld. Voor de vorm speelde ik mijn nieuwste nummer. Voorbijgangers klapten en gooiden het eerste kleingeld in de gitaartas. Sebastiaan legde er vijftig euro in. ‘Je verdient meer dan wat kleingeld’, zei hij met zijn diepe stem. Ik begreep was hij bedoelde en voelde mijn ontbijt omhoog komen.

‘Kom maar, je bent nu al koud. Ik weet een plekje waar we op kunnen warmen’. Ingestudeerd aarzelde ik een moment en giechelde toen ik mijn spullen pakte. Natuurlijk zouden we naar een hotel gaan. Als een lam die naar de slachtbank wordt geleid, liet ik me aan zijn arm naar het Wellington brengen. Van het Zuiderduin hotel herinnerde ik mij alleen het motief van de vloerbedekking en badkamertegels. Deze keer zou ik alles goed in me opnemen. Bij het inchecken legde ik mijn hoofd op zijn schouder wat hij waarschijnlijk opvatte als een ware liefdesverklaring. Met zijn arm rond mijn schouders keek ik naar de receptionist alsof ik de gelukkigste vrouw op de wereld was. ‘Word je al een beetje warm?’, fluisterde hij in mijn oor. Ik zei niets en glimlachte. In de lift kokhalsde ik bijna toen hij zijn tong in mijn mond stak en duwde hem zacht naar achter. ‘Sorry, dit is iets te snel’, zei ik bleu. Vol belofte en gespeelde verlegenheid sloeg ik mijn blik neer zoals Lady Diana dat vroeger deed. ‘Ja natuurlijk, sorry, je bent ook zo waanzinnig sexy. Jouw lekkere verschijning laat me vergeten dat ik een heer ben’. Ik kon nog maar net een kreet van verachting onderdrukken en liep naast hem de gang in. Met zijn hand op mijn bil, opende hij de hoteldeur en liet mij als eerste binnen. ‘Ik ga eerst even naar de badkamer’, kirde ik als een schoolmeisje. ‘Ja natuurlijk schatje, neem je tijd’. Ik sloot de deur, staarde in de spiegel en kon amper geloven dat ik dit echt ging doen.

Ik ademde diep in en uit. ‘Sebas, ik heb dit nog niet eerder gedaan. Zou je het licht willen dimmen?’ ‘Ja natuurlijk schoonheid! Zal ik ook alvast in bed gaan liggen?’ ‘Ja graag’, giechelde ik weer. Hopelijk had hij zich helemaal uitgekleed en drukte nu zijn opwinding tegen het laken. Ik opende de fles chloroform, liet een ruime hoeveelheid op een keukendoek lopen, opende de badkamerdeur en sprintte naar het bed. Met de sprong van een tijger zat ik bovenop hem en duwde de natte theedoek tegen zijn gezicht. Zijn verbazing en mijn snelle aanval was genoeg om hem een aantal keer diep adem te laten halen. Sneller dan gedacht liet hij mijn polsen los en zakte zijn hoofd naar links. Met een touw knoopte ik zijn handen en voeten aan elkaar en stopte de slaappil in zijn mond. Na jaren voorbereiding leek het alsof ik vandaag examen deed. Met mijn therapeut had ik meerdere malen mijn plan besproken maar ik denk niet dat hij ooit voor mogelijk had gehouden dat ik het daadwerkelijk zou doen. Hij zag het meer als een hulpmiddel om mijn trauma te verwerken en hoorde geïnteresseerd en soms met een lach mijn fantasieën aan. Zelfs toen ik hem het speelgoed pistool liet zien kon hij zich waarschijnlijk niet voorstellen dat ik het écht in zou zetten om me te bevrijden van de vernedering en angst.

Terwijl Sebastiaan zacht snurkte haalde ik mijn tas uit de badkamer en legde alles klaar wat ik vandaag nodig zou hebben. Het konijnenpak met uitgeknipte vacht waar zijn blote billen uit zouden steken. De Mickey Mouse oren, het paarse olifanten slipje, de cheerleader pompons, het zwarte speelgoed pistool wat niet van echt te onderscheiden was, mijn camera en laptop. Ik trilde toen ik zijn leren tas opende en zijn persoonlijke bezittingen door mijn vingers liet glijden. Het bekende zweepje gooide ik samen met mijn trauma in de prullenbak. Met zijn vingerafdruk kwam ik in zijn telefoon en laptop en met zijn pasjes en BSN verschafte ik me toegang tot alles wat ik nodig had. Ik meldde hem ziek en annuleerde zijn afspraken. Na wat speurwerk zag ik dat hij single was en directeur bij een internationale organisatie. Het zweet kriebelde onder mijn oksels en ik kon mijn ogen niet geloven toen ik zag dat hij een klein kapitaal op zijn rekening had staan. Ik kon het niet eens uitspreken. Binnen een kwartier had ik zijn spaarrekeningen naar de rekening van

Mathilde van Wraak in Zwitserland overgemaakt waardoor ik me voor altijd het Zwitserleven gevoel kon permitteren. Er ging een golf van extase door me heen toen ik het aankoopbedrag van een huis op de Fiji eilanden overmaakte en mijn ticket boekte.

Binnen twee uur was ik veranderd van een straatmuzikant met zenuwtrek naar een miljonair met uitzicht op de azuurblauwe zee.

Grommend werd hij wakker en begon meteen te vloeken. ‘ssshhhttt, zo hoort iedereen je nog. Doe maar zachtjes of wil je weer gaan slapen?’ Met mijn vinger tikte ik op de fles chloroform en glimlachte naar hem. Sebastiaan spartelde als een kevertje op zijn rug en realiseerde zich al snel dat hij naakt strak vastgebonden onder de deken lag. ‘Wat is dit, ben jij helemaal besodemieterd? Wat is dit voor waanzin? Wil je geld?’ Zijn wanhopige blik deed me goed. Nogmaals trok hij aan de touwen maar ik had er zo lang op geoefend dat ik me niet eens zorgen maakte dat de knoop los zou kunnen gaan. ‘Linda, ik heb er genoeg van. Maak me los stomme trut!’ ‘Ssshhhttt’, zei ik nogmaals en tikte wederom op de fles. ‘Eerst gaan wij even spelen’, zei ik poeslief. ‘Of denk jij dat jij de enige bent die van spelletjes houdt?’

Hij sperde zijn ogen wijd open en begon te hakkelen. ‘Luister Linda, als ik ooit iets heb gedaan, wat misschien te ver ging voor jou, dan spijt me dat. Sorry, ik was mezelf niet. Het is, wás een afwijking en ik ben ervoor in behandeling geweest’. Ik keek naar hem en vroeg me af of hij zich destijds ook zo superieur had gevoeld. ‘Dat heeft dus niet geholpen Sebastiaan, want hier zijn we weer’. Ik keek hem recht aan toen ik de receptie belde en de kamer voor een week reserveerde. ‘Ik kom zo direct met de creditcard van mijn man. We zijn net getrouwd, begrijpt u?’ Natuurlijk begreep de receptionist het verlangen van een pas gehuwd stel. Sebastiaans mond hing open en toen ik mijn telefoon had weggelegd gaf ik hem wat te drinken. Ik tikte op zijn neus, ‘maak je geen zorgen meneer de CEO, wij gaan ons kostelijk amuseren en experimenteren wat met nieuwe dingen. Daar houd jij toch zo van? Volgende week ben jij gewoon weer op je werk’. ‘Volgende week?! Ben jij gek!’

Hij spuugde een beetje en de rode vlekken in zijn hals waren bijna aandoenlijk.

De uren daarna stelde ik mijn kapitaal en vrijheid veilig door hem de meest gekke dansjes in bizarre outfits te laten doen. Mijn neppistool en zijn angst was voldoende om hem te laten hupsen als een konijn en om een bekentenis voor de camera af te leggen. Terwijl ik uren later alle spullen weer opborg en Sebastiaan wat te eten gaf liet ik hem fragmenten van de film zien. Hij smeekte om vergeving en om het niet op YouTube te plaatsen. De sadist jammerde om zijn carrière en de zorgvuldig opgebouwde reputatie.

‘Wat dacht je van je eigenwaarde, de schaamte en vernedering?’ Hij slikte zijn woorden in en keek me aan. Zijn jongensachtige gezicht verbleekte en eindelijk voelde hij wat ik had gevoeld.

‘Zorg dat je vrouwen voortaan met respect behandelt en denk aan onze film voordat je me gaat zoeken’. Sebastiaan zei niets meer. Zijn schouders hingen naar beneden, tranen en snot liepen over zijn gezicht. De Mickey Mouse oren liet ik op zijn hoofd toen ik de deur achter me dichttrok. Ik had ze niet meer nodig. De receptionist keek verbaasd toen ik de hotelkamer weer annuleerde. ‘Mijn excuses er is iets tussengekomen en we moeten helaas morgenvroeg vertrekken. Hier heeft u een extra fooi voor het ongemak’. Ik legde de vijftig euro van vanmorgen op de balie en liep naar de uitgang. Voor het eerst in mijn leven hield ik een taxi aan en proefde de luxe van het zachte leer op de achterbank.

‘Naar Schiphol alsjeblieft, mijn vlucht gaat vanavond’.


Jurycommentaar 'verhaal vd maand'

"Op zich goed geschreven, toch is het wat onrealistisch hoe bepaalde dingen gaan. Er worden hele grote stappen gemaakt in een hele korte tekst."

"Heerlijk en met veel vaart geschreven. Zeker de eerste helft van het verhaal is voortreffelijk, als het hoofdpersonage wraak gaat nemen, komt het wat ongeloofwaardig over. Binnen het verhaal is dat niet al te erg."

"Ongeloofwaardig verhaal. De dosis chloroform die je iemand moet toedienen luistert nauw, iets teveel en je slachtoffer sterft, en te weinig haalt weinig uit.

"Fantastisch geschreven verhaal. Je zit er gelijk in en leeft mee naar de ontknoping toe die o zo terecht voelt."



31 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Vrijheid

Het hotel

Post: Blog2_Post
bottom of page