• Claudia Maser

De spijkerbroek

Al zeker een jaar lig ik hier achterin de kast. Ook nog onder die groene. Toch houd ik hoop want ik ben nog niet verdwenen. Ik denk terug aan de tijd dat ze me het liefst elke dag droeg. We zagen er samen stoer uit. Met mij kon ze de hele wereld aan.

Gympen of Dr. Martens eronder, kort truitje en een leren jack. Hoe vaak heb ik ons niet samen in de spiegel mogen aanschouwen en hoe vaak zag ik de bewonderende blikken over onze achterkant. Ik tilde haar billen net wat hoger op zodat ze een mooi rond uitzicht boden.

Ongelofelijk dat ze me vergeten is terwijl we zoveel hebben meegemaakt. Oh jongens, ik kan er boeken over schrijven. Ik begrijp het ook wel, de laatste keer ging het erg stroef. Ik schoof niet meer soepel van haar enkels naar de buik. Nee, met veel gesjor en getrek over haar bovenbenen belandde ik in mijn oude positie. De pijn die ik heb doorstaan door me rond haar buik te vouwen kan ik bijna niet beschrijven. Ik probeerde me zo ver mogelijk uit te rekken maar mijn prachtige stiksels barsten bijna uit elkaar om nog maar niet te spreken over het verstikkende rolletje aan de bovenkant.

Hoe dan ook, het is me allemaal niet in dank afgenomen,

maar ik houd hoop op smallere tijden.




47 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Pakketpost

Alleen