• Claudia Maser

De ontsnapping

Hugo de Groot 1621


Het was pikkedonker en zijn knieën deden zeer, hij kon nu niet bewegen. Hugo hoorde Maria praten maar het lukte hem niet om de woorden te verstaan. De soldaat aan de kant van zijn hoofd kreunde toen ze de kist optilden. Blijkbaar was hij een kop kleiner dan die andere want hij schuurde met de bovenkant van zijn hoofd tegen het hout. Zouden ze met z’n tweeën zijn? Hij besloot om zijn gedachten een taak te geven, hij kon nu toch niets meer doen en het zou hem afleiden van de pijn in zijn knieën. Een gedicht over het water en zijn vrouw.

‘De golven van het landverraad deinen heen en weer.

Bevrijd mij liefste en sla jouw wijsheid om mij heen.

Alleen jij begrijpt dat de zee geen grenzen heeft en

slaat de zoute nevel neer’.

Zijn schedel voelde beurs, hij kon niet meer denken van het schudden en de kramp. Na lange minuten werd de kist op de grond gezet. Weer hoorde hij haar stem. Dat betekende dat hij nu op de boot getild werd en naar Gorinchem werd gevaren. Hugo bewoog alleen zijn vingers. Onder hem klotste de vrijheid.




21 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Pakketpost

Alleen