• Claudia Maser

De bruidssuite


Ik werk en woon nu 8 jaar in dit hotel. Het Groene Hart, een prachtplek die veel dagjesmensen trekt. Ik houd van deze stad en het hotel. Iedere dag prijs ik mezelf gelukkig met deze baan. Goede arbeidsvoorwaarden, geen huur, goed salaris en ik word geaccepteerd. Er is geen aanleiding of reden voor mijn gedrag. Wel was ik altijd al nieuwsgierig. Als kind gluurde ik al door een deur-kier naar het ouderlijk bed. Ook ben ik ooit betrapt toen ik een aantal weken wat intensiever naar de buurvrouw keek. Met een lichte berisping kwam ik ermee weg. Je zou dus kunnen spreken van een diepgeworteld verlangen om te kijken. Maar wat ik nu heb gezien houdt me uit mijn slaap. De beelden komen in mijn dromen terug. Ik kan het tegen niemand vertellen want dan zou ik mezelf verraden maar ik moet het delen. In de hoop dat niemand het ooit vindt ga ik deze verachtelijkheid aan het papier toevertrouwen. Tegelijkertijd bid ik om genade en zielerust. Misschien scheur ik deze zwarte bladzijden uit mijn schrift en kan ik ze ritueel verbranden, maar hoe dan ook, het moet eruit.

Na vijf jaar gasten te hebben begeleid naar de bruidssuite was de drang te sterk om nog langer te onderdrukken. Ik kon het niet laten om een mini-camera boven het schilderij in de mooiste kamer van het hotel te hangen. Het leek op een lampje, niemand vroeg zich af hoe het daar kwam. Via internet kon ik snel bestellen en de handleiding zou zelfs voor een kleuter goed te volgen zijn. Het ging niet eens om de hartstochtelijke seks die verse echtparen zouden hebben. Het was meer de nieuwsgierigheid naar de gesprekken na zo’n bijzondere dag. Ik denk dat ik wilde zien of de liefde echt was, misschien kon ik er dan zelf ook weer in geloven. Vaak was het niet interessant. Veel koppels zeggen niet meer zoveel. Ze vallen uitgeput in slaap om de volgende ochtend na een snelle wip de kamer te verlaten. Door de uitputting hadden ze trek en niemand wilde het exclusieve bruids-ontbijt met bubbels missen. Sommige echtparen hadden voor de huwelijksnacht een tasje met speeltjes meegenomen en maakten er een show van om nooit te vergeten. Met rode konen bekeek ik een dag later de beelden en ik moet toegeven dat het behoorlijk opwindend was om bij de bruid naar binnen te kijken terwijl de bruidegom haar met een veertje kietelde. De zachtheid in hun blikken, de liefde in hun aanrakingen en het verlangen naar elkaars lichaam was ontroerend. Soms werden er liefdesverhalen of gedichten voorgedragen en ooit had een bruid op leeftijd een dans ingestudeerd. Ik had tranen in mijn ogen, zo mooi was het. Nooit had ik het gevoel dat ik iets verkeerds deed. Er zat geen kwade gedachte in mij. Ik hield juist van ze en droeg hun koffers met het grootste respect weer naar beneden. Uiteindelijk ben ik er zelfs een beter mens van geworden. Mijn cynisme is een stuk minder en ik gedraag me socialer. Op feestjes praat ik tegenwoordig meer omdat ik weet hoeveel zachtheid stelletjes in zich hebben wanneer ze naakt tussen de lakens kruipen. De grootste macho is kwetsbaar tussen het gestreken katoen.

Maar eergisteren is er iets gebeurd wat het daglicht niet kan verdragen. Zodra de huishoudelijke dienst de kamer heeft schoongemaakt zal ik mijn camera verwijderen. Ondanks al het goede wat het me gebracht heeft wil ik zoiets nooit meer zien. Het was een afranseling, mijn welverdiende straf die ik tot de eeuwigheid met mij meedraag. Zoals al eerder gezegd, ik moet het kwijt en hoop op wat zielerust. Zoals gewoonlijk bekeek ik de nieuwe opname in mijn kamer. Dit stelletje van middelbare leeftijd zag er behoorlijk doorsnee uit. Na een douche belanden ze niet onder maar op de lakens. De bruid droeg een glanzend hemdje om de feestvreugde te verhogen en wellicht wat rolletjes te verstoppen. De bruidegom was poedelnaakt en nam een roos tussen zijn tanden. Met een bloem kan er niet gepraat worden dus ik bereidde me voor op een saaie avond. Op het moment dat ik de opname wilde doorspoelen toverde de bruid ineens een enorme blok kaas en een doosje tevoorschijn. Verwachtingsvol bleef ik kijken. In het doosje zaten drie verschillende kaasmesjes en een schaaf. Het begon onschuldig met een blokje in de mond maar bij het tweede blokje werden mijn ogen groot. Het verdween waar ik nooit had gedacht dat kaas in kon verdwijnen. Om de beurt namen ze een ander mesje en hakten, schaafden of sneden een stuk van het kaasblok. Vol walging bleef ik kijken hoe de blokjes in hun lichamen verdwenen en hoeveel genot ze daarvan hadden. Ik zeg je, mijn maaginhoud kwam naar boven toen het laatste stuk verdwenen was. Nu vraag ik je, hoe kan ik ooit nog van een boterham met oude kaas genieten? Op elke hoek in de stad wordt kaas verkocht! Hoe moet ik zonder braakneigingen de supermarkt door? Ik passeer de kaasboerderij wanneer ik naar mijn ouders fiets! Hoe kan ik op een feestje iemand een blokje kaas zien nuttigen? Kan ik nog wel gewoon naar een koe kijken? Of een glas melk drinken? Yoghurt, kwark, cheesecake. Het zweet breekt me uit nu ik dit schrijf. De kaas zal me overal vervolgen, op de markt, in het restaurant, op een terras. Ik heb traumaverwerking nodig en groepstherapie. Wellicht kan ik ergens onder hypnose. Het is een warboel in mijn hoofd maar wat ik zeker weet, is dat de komende jaren zwaar zullen zijn, hier in Gouda.




36 weergaven1 opmerking

Recente blogposts

Alles weergeven

Pakketpost

Alleen