• Claudia Maser

De boekhouder




Vanavond hadden ze voor het eerst in een restaurant afgesproken. Ze mailden elkaar nu drie weken. Bellen of appen wilde hij nog niet. Op de foto’s zag Ferdinand er prima uit, niet helemaal haar type maar zijn profiel was haar opgevallen omdat hij alles tot in het detail beschreef. Zijn functie als boekhouder, de bijbehorende werktaken en zijn doelen voor het komend jaar. Het leek haar interessant, zo’n gedetailleerde man die zijn tijd in volle aandacht doorbracht.


Carolien koos voor haar grijze jurk met ronde hals, hij was wat over de datum maar haar rondingen kwamen er goed in uit en de parelketting paste er perfect bij. Met zijn oog voor detail zou hij opmerken dat het geen plastic was. Ferdinand begroette haar 20 minuten te laat, met een koele stevige hand. Ze had niet direct een tongzoen verwacht maar dit was wel het andere uiterste. Na nog een verhaal over het slechte boekjaar deed ze haar best om een gaap te onderdrukken. Ze wist niet eens meer wat ze gegeten had. Zou ze nog een dessert nemen zodat ze iets had om naar uit te kijken? Ferdinand had genoeg, ook geen koffie meer en stelde voor om de rekening te delen. Carolien knikte en was blij dat het bijna voorbij was. Tijdens het plassen kon ze er om lachen, de slechtste date ooit. Deze kerel was nog erger dan die sukkel die de tafel vol braakte en daarna een toetje bestelde.


Ferdinand hield haar jas in de lucht toen ze terugkwam. Toch nog een aardig gebaar. Onhandig trok hij aan de haartjes in haar nek en met haar jas nog maar half aan stak hij zijn hand onder haar neus. Zijn deel was betaald. Met een zakelijk knikje en ferme pas liep hij weg. Verbluft keek ze hem na en wenste hem alle ziektes die in haar opkwamen. Ze kon wel janken.

Thuis aangekomen bekeek ze zich in de spiegel. Was ze te oud? Kon de jurk echt niet meer? Iets klopte er niet aan haar spiegelbeeld. Carolien bekeek haar kapsel, haar benen, billen en haar naakte hals. Haar parels! Ze rende naar het restaurant terug en liep in een rechte lijn naar het tafeltje waar ze een uur geleden nog had gezeten. Er lag niets. Op het toilet, ook niets. Carolien dacht terug aan het moment dat de boekhouder haar onhandig in haar jas had geholpen. Ze voelde het trekken van haar nekhaartjes. Het duurde een paar seconden voordat het volledig doordrong.

Met bonzend hoofd rende ze naar huis en opende haar mail. Woest typte Carolien hoe hij het in zijn hoofd had gehaald om haar parelketting te jatten en dat hij hem vanavond nog terug moest geven anders zou ze aangifte doen. Ze was niet eens verbaasd toen ze haar e mail terug kreeg.

De boekhouder bestond niet meer, net als haar parels.


71 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Pakketpost

Alleen