• Claudia Maser

Bennie


Op weg naar huis voelde ik het gebeuren. Het glijden van mijn rechtervoet. Zeker weten, maar nog niet willen kijken en dan toch kijken. Een grote bruine brei plakte als aardappelpuree onder mijn schoenzool. Hondenbezitters krabten het waarschijnlijk lachend onder hun schoen vandaan maar ik vond het walgelijk. Ik kokhalsde toen de geur in mijn neus drong en daar bleef hangen. Mijn ogen zochten hulp maar de vrouw die voorbij liep wendde haar blik af en deed of ze me niet zag. Ze was misschien nog wel bereid geweest om een kind met een geschaafde knie te helpen maar iemand die zo dom was geweest om in de stront te trappen, moest het echt zelf oplossen. Ik ademde diep in en uit en bedacht hoe het eruit zou zien wanneer ik op de stoep zou kakken. Zuchtend veegde ik het meeste aan de stoeprand af. Daarna zocht ik hinkend en vloekend het juiste formaat stokje om tussen het profiel te steken.

'Ach sorry', klonk het achter me. Ik keek in het gezicht van een knappe vreemdeling. In zijn hand een schepje, zakje en een stuk keukenrol. 'Sorry ik moest eerst naar huis om iets te halen en hoopte dat niemand erin zou trappen. Bennie haalde het niet tot het poepveldje. Echt sorry, kan ik je helpen?' We waren ongeveer even oud. Bruine krullen, mooie ogen, slank postuur.

'Nou graag', zei ik en tilde mijn rechtervoet op alsof ik een paard was die opnieuw beslagen werd. Ik hield me vast aan een boompje terwijl zijn hand mijn enkel omklemde. Tijdens het schrapen onder mijn zool vergat ik mijn woede en misselijkheid. Het was fijn met mijn been in zijn hand, alsof we al bij elkaar hoorden. Zo'n intiem momentje van een stelletje. Zijn gezicht moest dicht bij mijn bilpartij zijn. Misschien zou hij er naar kijken.

'Mijn arme beestje is ziek', zei de krullenbol, 'hij heeft vast iets verkeerds gegeten. Heeft u ook een hond?' 'Nee ik ben moederziel alleen maar dol op honden', dat klonk misschien iets te enthousiast maar hij hapte. 'Oh echt, waarom neem je geen hond? Dat is echt de beste remedie tegen eenzaamheid, en het klinkt misschien gek, maar er kan geen vriendschap tegenop. Zo'n beestje is er altijd wanneer je hem nodig hebt. Hij is altijd blij wanneer je thuis komt, blij wanneer je niet kan slapen en heeft geen ochtendhumeur. Hij komt bij je liggen, in bed of gezellig samen op de bank. Hij kent me beter dan wie dan ook en geeft zoveel liefde. We voetballen, maken geen ruzie. We gaan samen onder de douche.' Ik trok mijn wenkbrauwen op. 'Het asiel zit overvol met trouwe vrienden. In de ochtend gaan we vaak naar het bos of naar de zee', zei hij met een diepe warme stem. Ik kon me voorstellen hoe het was om met hem hand in hand over het strand te wandelen, desnoods met hond. 'Zo je bent klaar, alles is schoon.' Hij liet mijn enkel los en ik draaide me om. Ik geloofde direct in liefde op het eerste gezicht. 'Dank je wel', stamelde ik met rode wangen. 'Ik heet trouwens Louise. Mag ik je misschien trakteren op een kop koffie om je te bedanken?'

'Heel aardig van je maar ik ga naar Bennie. Zoals ik al zei, er kan geen vriendschap tegenop. Het zou als vreemdgaan voelen wanneer ik nu met jou koffie drink in plaats van met hem.' Even dacht ik dat hij een grap maakte maar hij lachte niet en liep weg. Verbluft keek ik hem na en dacht aan zijn avonturen met Bennie.



58 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Pakketpost

Alleen